| Geschreven door Luuk Imhann |
| zondag, 13 februari 2011 11:00 Ik ontmoet Case Mayfield samen met fotografe Jorinde Reijnierse op Amsterdam Centraal, waarna hij me de weg wijst naar een café in de buurt. De singer-songwriter is ietwat mager, maar heeft een sterke uitstraling, wat nog wordt versterkt door de gitaar die hij met zich meedraagt. Als ik vraag of hij nog moet optreden schudt hij met zijn hoofd. ‘Ik heb hem gewoon altijd bij me.’ In het christelijke café waar we terechtkomen staat de muziek zacht, wordt er hard gepraat en wordt mijn aandacht getrokken door teksten op de muur. De Heer redt iedereen, staat er, al krijg gaandeweg het gesprek het gevoel dat dit niet voor Case Mayfield geldt. De bij vlagen inktzwarte visie op de wereld lijkt eerder toebedeeld te zijn aan een oude getormenteerde troubadour dan aan een Nederlandse student Musicologie aan de UvA, maar hij overtuigt, Mayfield, en praat minutenlang over eerlijkheid in leven en muziek. Voor degenen waarbij de naam Case Mayfield geen bellen doet rinkelen: de singer-songwriter won de Publieksprijs bij de Grote Prijs van NL en groeide uit tot een van de meest geboekte acts van de Popronde. Hij treedt veel op – vaak in huiskamers – en is lid van het Amsterdam Songwriters Guild. Of 2011 zijn jaar wordt is niet te zeggen, maar de ambitie ligt er wel: hij wil dit jaar 2 EP’s en een CD uitbrengen. De eerste EP, Max, is er al en is gratis te beluisteren op zijn site. Slechts akoestische gitaar en zang, want dat is hoe hij zijn nummers schrijft. De plannen voor een band zijn er wel. |
.JPG)
